کمپین شنبه‌کوری

این شنبه شنبه که می‏گن، الکی نیست‏‌ها! چه‏‌می‏‌دونم می‏‌خوام از شنبه شروع کنم و حالا از شنبه ترک می‏‌کنم و از شنبه فلان و از شنبه بَهمان و صدجور از این ادا و اصول‏‌های دهن‏‌پُرکن! آخه به‏ قول دوستان، پَ‏نَ‏پَ از شنبه شروع نکنی، می‏خوای راست‌‏راست از چارشنبه هِندِل بزنی؟ آقاجانِ من، کجای دنیا چهارشنبه کاری را شروع کرده‌‏اند و خیرش را دیده‏‌اند؟ اصلاً تمام این پروژه‏‌های گوربه‌‏گورشده‏‌ای که به شکست مفتضحانه منتهی شده‏‌اند‏، اِستارتشان چهارشنبه بوده؛تمام! وای‏‌وای مخم سوت کشید!

می‏‌گم مثل این‏که قسمت بود همین شنبه یک کمپین راه بیندازیم به اسم کمپینِ شنبه‌‏کوری! اون کُنِ وسطش را هم انداختیم بهتر در دهان بچرخد. حالا در این کمپینِ چشمِ‏ دشمن ‏کورکُن چه بکنیم؟ خب تمرین ایده‌‏آل‌‏گراییِ مفرط و افراط در ایده‌‏آل‌‏گرایی! یعنی هی استارتِ درس‏‌خواندن را نزنیم هی استارت را نزنیم تا شنبه بشود. بعد این‌‏طوری هم نیست که شنبه هر ساعتی دلمان خواست استارت بزنیم‌‏ها! مثلاً شما بیست دقیقه مانده به پنجِ بعدازظهر، چه درسی را می‏خواهی استارت بزنی؟ قشنگ صبر کن پنجِ تمام بشود، بعد. قبلش هم قربان دستت، نور و دمای اتاق را چک کن اوکیِ اوکی باشد. اوکیِ اوکی نباشد، عوارض داردها! دما پایین باشد نور بالا، سلول‏‌های مغز وا نمی‌‏دهند که چیزی بفهمند. دما بالا باشد، نور پایین، آب و روغن قاطی می‏‌کنیم. راستی، پنج از دستت در رفت، صبر کن پنج و ربع بشود. نور و دما هم تنظیم، …!

خلاصه این‏که تحقیقات اخیر هم نشان داده که:

بهتر است یک ایده‌‏آل‏‌گرای افراطیِ هی‌‏شروع‏‌نکن باشیم تا یک آدمِ نرمالِ همین‏‌حالاشروع‌‏کُن.

حتی اگر کنکورمان به فنا برود! اصلاً این ایده‌‏آل‌‏گراییِ مفرطِ مزخرف، یک حس خوبی به آدم می‏‌دهد که انگار همیشه داری به خودت پاس گل می‏‌دهی. فقط قبلش با  کمک‏‌داور هماهنگ باشید، آفساید نگیرد!